1-3 TaksitBu Henle Urtext baskısı, Bach'ın keman ve obbligato klavyen için altı sonatının tamamını — BWV 1014-1019 — tek ciltte sunmaktadır. HN 198 ve HN 199 olarak ayrı iki ciltte de mevcut olan bu sonatlar, burada 222 sayfalık kapsamlı bir baskıda bir araya getirilmektedir. Kemancı ve piyanist için ayrı ayrı partisyonların dahil olduğu bu baskı, hem provaya hem sahne performansına uygun pratik bir çözüm sunmaktadır.
Bach'ın bu sonatları, Barok triosonat geleneğini köklü biçimde dönüştürmektedir: Klavyen yalnızca basso continuo eşliği sağlamak yerine keman ile eşit düzeyde bir diyalog ortağı konumuna yükselmektedir. Ekte yer alan farklı versiyonlar (BWV 1019 için) ise baskıyı müzikologlar ve tarih araştırmacıları için de değerli kılmaktadır.
Editör Hans Eppstein (figured bass realizasyonu dahil), piyano parmak numaralandırması Hans-Martin Theopold, keman için parmak ve yay işaretleri Karl Röhrig. Toplam 222 sayfa (VI+130+43+43), 23,5 × 31,0 cm.
Yayın bilgileri: HN 223 · ISMN 979-0-2018-0223-7 · Barkod 9790201802237
Bach'ın altı keman sonatı, Köthen'deki saray kapelmeisterliği döneminde (1717-1723) bestelendi. Bu dönemde Bach, Brandenburg Konçertoları, keman için Solo Sonat ve Partitalar ve çello için Solo Süitler gibi enstrümantal müziğin zirvesini oluşturan yapıtlar kaleme aldı. BWV 1014-1019 sonatları da bu üretken dönemin en özgün ürünleri arasında yer almaktadır.
Kaynaklara ilişkin durum kısmen karmaşıktır; otograf çok az miktarda günümüze ulaşabilmiştir. Özellikle BWV 1019 (Sol majör), birbirinden önemli ölçüde farklılaşan birden fazla versiyonda mevcuttur; bu durum Bach'ın sonatları uzun süre revize ettiğini göstermektedir. Sonatlar, Bach'ın vefatından 50 yıl sonra basılmış; erken 19. yüzyıla kadar yalnızca el yazması kopyalar aracılığıyla yayılmıştır.
Altı sonat bir bütün olarak değerlendirildiğinde geniş bir duygusal ve biçimsel yelpaze ortaya çıkar: Si minörün (BWV 1014) içe dönük ağırlığından Sol majörün (BWV 1019) canlı enerjisine, Fa minörün (BWV 1018) melankolisinden La majörün (BWV 1015) zarif akışına uzanan bu çeşitlilik, döngünün neden keman-piyano repertuarının temel taşı sayıldığını açıklamaktadır.
Johann Sebastian Bach altı keman sonatını büyük olasılıkla Köthen saray başmüzisyenliği döneminin sonlarına doğru yazmıştır. Burada — ve flüt ile gamba sonatlarında — klavyenin topluluk müziğinde o zamana dek alışılmış salt eşlik işlevini bağımsız bir klavye partisi lehine bırakarak, modern anlamdaki duo-sonatın temelini atmıştır. Ancak 1800'den kısa süre sonra ilk kez basılan keman sonatları, birkaç nüsha hâlinde korunmuştur; bunlardan biri Bach'ın kendi el yazısıyla üç bölüm içerir. Bach çevresinden gelen en geç nüsha, damadı Altnickol'ünkidir.
Asıl nota metninde ilk dört sonatın el yazmaları büyük ölçüde uyuşur. Beşinci sonatta üçüncü bölümün klavye partisi, Altnickol'ün yazımındaki biçimiyle verilmiştir. Daha eski biçim biraz zayıf bir taslak izlenimi verdiğinden, burada basılmasından vazgeçilmiştir. Altıncı sonatta Bach iki kez tek tek bölümleri değiştirmiştir. İki erken biçimin ilgili bölümlerini Ek bölümünde yayımlıyoruz. Büyük olasılıkla en eski biçim, küçük farklarla Bach'ın mi minör Cembalo Partitası'nda da bulunan iki bölüm içerir. İlki yalnız klavye için bir Courante, ikincisi bir Gavotte'dur; ikincisinin kaybolan keman partisi burada, Partita biçiminin üst sesiyle, parantezle gösterilen bir değişiklik yapılarak yerine konmuştur. Bach'ın «Violino solo e Basso l'accompagnato» olarak adlandırdığı bu bölüm, basso continuo olmaksızın iki yaylı çalgı için bir duo olarak da anlaşılabilir.
Eldeki baskı esas olarak Altnickol'ün kopyasına dayanır. Dinamik, tempo, artikülasyon ve süsleme işaretleri ile basso continuo rakamları — ki tek tek el yazmaları bunlarda büyük farklılıklar gösterir — yalnızca istisnaen başka kaynaklardan alınmıştır; bunlar, ara sıra yapılan analoji tamamlamaları gibi parantez içine konmuştur. Klavyenin üst sesinin sustuğu yerlerde bazı kaynaklarda basso continuo rakamları bulunur; bunlara (ve birkaç başka yere) karşılık gelen akor doldurmaları küçük notalarla eklenmiştir. Kaynaklarda bu sonatlar için öngörülen klavye çalgısı her zaman Cembalo (klavsen) olarak belirtilmiştir.
Bu sonatların sorunlarıyla daha ayrıntılı uğraşmak isteyenler için editörün «Studien über J. S. Bachs Sonaten für ein Melodieinstrument und obligates Cembalo» (Uppsala 1966) çalışmasına işaret edilir. Özellikle altıncı sonat ve farklı biçimleriyle, «Archiv für Musikforschung», sayı 3/4, 1964, s. 217 vd.'deki bir yazı ilgilenir.
Altnickol'ün yazımının aslına ilişkin nazik bilgileri için Staatsbibliothek Berlin'den Sayın Dr. Rudolf Elvers'e müteşekkirim. Metin eleştirisine ilişkin notlar bu baskının sonundadır.
Stocksund, Yaz 1973 — Hans Eppstein · G. Henle Verlag
Birçok müzisyen için o “tüm müziğin Alfa ve Omega'sıdır” (Max Reger). Operalar dışında Bach, çağının her topluluğu ve türü için başyapıtlar besteledi. Eser kataloğu — St. Matthäus ve St. Johannes Passion'ları, Goldberg Varyasyonları, Brandenburg Konçertoları ve yüzlerce eşsiz kantat dâhil — neredeyse 1.100 girdi içerir. Mühlhausen ve Weimar'da orgcu olarak başlıca org besteleri, konçertolar ve oda müziği yarattı. Daha sonra Köthen'de saray müzik direktörü ve onlarca yıl Leipzig'de kantor olarak çoğunlukla dinsel vokal besteler ve klavye eserleri yazdı. Geç dönemdeki kontrpuan açısından karmaşık besteleri, sonraki kuşakların kompozisyon üslupları üzerinde muazzam bir etki bıraktı.
HIZLI KARGO
STOKTA VAR
