Préludes'in 2. Kitabı'nın tamamlanması, birincisinden daha sorunlu oldu. Debussy cilt üzerinde kuşkusuz 1911'de çalışmaya başlamıştı ve 1912 sonunda onu neredeyse tamamlanmış sayıyordu. Ne var ki iki parça güçlük çıkardı; bunu 7 Ocak 1913'te yayıncısı Durand'a bildirdi. Bunlardan biri — Debussy adını anmaz — büyük olasılıkla Feux d'artifice idi; ona sıkıntı veren öteki parça ise, Rudyard Kipling'in ilk Orman Kitabı'ndaki aynı adlı bölümden esinlenen Toomai des éléphants başlığını taşıyordu. Sonunda bu parçadan vazgeçti ve yerine büyük olasılıkla, başlığı ötekilerden ayrılan ve geleceğin Etüdleri'ne işaret eden Les tierces alternées prelüdünü koydu. Cilt büyük bir hızla basıldı ve daha 19 Nisan 1913'te Durand tarafından yayımlandı. Bu tarihte dinleyici on iki parçanın sekizini konserlerde tanımıştı: No. 1, 2 ve 3'ü Debussy 5 Mart 1913'te Salle Erard'da; No. 4, 7 ve 12'yi Ricardo Viñes 5 Nisan'da Société nationale de musique'te; son olarak No. 5 ve 6'yı İngiliz piyanist Norah Drewett 8 Nisan'da Salle Erard'da çaldı.

Bu ikinci cildin bazı prelüdlerinin başlıklarını daha iyi anlamaya şu açıklamalar katkıda bulunabilir:

II. Feuilles mortes (Solmuş Yapraklar), İngiliz ressam Arthur Rackham'dan esinlenen üç prelüdün ilkidir; burada J. M. Barrie'nin Peter Pan'ı için yapılmış bir illüstrasyondan. Rackham'ın gravürü, rüzgâr ve kuru yapraklar arasında savrulan üç genç kızı gösterir ve şu açıklamayı taşır: "Belki de hiçbir şey, solmuş bir yaprak kadar canlı bir oyun duygusu uyandırmaz."

III. La puerta del vino (Şarap Kapısı): Debussy'nin Lindaraja ve Soirée dans Grenade'ın ardından üçüncü "Elhamra" eseridir. Başlık, Elhamra'nın Mağribî kapısına gönderme yapar; Debussy bunun, ışık ile gölge arasındaki keskin karşıtlıkları belirgin biçimde gösteren renkli bir kartpostalına sahipti (ya Manuel de Falla'dan —1910 sonunda— ya da Ricardo Viñes'ten almıştı).

IV. Les fées sont d'exquises danseuses (Periler enfes dansçılardır), Rackham'ın Peter Pan için yaptığı bir başka gravüre gönderme yapar; Robert Godet'nin Debussy'ye armağan ettiği ve kızı Chouchou'nun çok sevdiği bir kitap.

VI. "General Lavine" – excentric: 1910 ve 1912'de Paris'te sahneye çıkan Amerikalı bir palyaçodur; Debussy burada onun kuklayı andıran tipik yürüyüşünü yakalar.

VII. La terrasse des audiences du clair de lune (Ay ışığında huzur terası): İkisi de Hindistan'a işaret eden iki olası kaynak vardır. Biri, René Puaux'nun Le Temps gazetesindeki (Aralık 1912) "la salle de la victoire, la salle du plaisir, les jardins des sultanes, la terrasse des audiences au clair de lune"den söz eden yazısı; öteki, Pierre Loti'nin L'Inde (sans les anglais) kitabıdır; onuncu bölümü "Terrasses pour tenir conseil au clair de lune" başlığını taşır ve Jeypore yakınlarındaki yıkık Amber kentinde, "kralların meclis kurmak ve ay ışığında huzura kabul vermek için inşa ettirdiği" terasları anlatır.

VIII. Ondine (Su Perisi), Rackham'ın bir illüstrasyonuna dayanır; bu kez F. H. C. de La Motte Fouqué'nin Undine'i için (1909). Başlık ya L'enfance d'Ondine'e ya da Ondine devant la fenêtre'ye gönderme yapar.

IX. Hommage à S. Pickwick Esq. P. P. M. P. C., Charles Dickens'ın ünlü romanı Posthumous Papers of the Pickwick Club'ın kahramanına gönderme yapar; bu eseri Debussy'nin dostu yazar Paul-Jean Toulet çok beğenirdi.

X. Canope (Kanopik Vazo): Eski Mısır'da mumyaların yanına konan, pişmiş toprak ya da albatrdan bir mezar kabıdır. Debussy'nin çalışma masasında böyle iki kap vardı; bunlar bugün doğduğu kent Saint-Germain-en-Laye'deki Centre de Documentation Debussy'de bulunmaktadır.

Kaynaklar ve okuma sorunlarına ilişkin ayrıntılı bilgiler, cildin sonundaki Açıklamalar (Bemerkungen) bölümünde yer alır.

François Lesure — Paris, İlkbahar 1988 · G. Henle Verlag