Louis Spohr (1784–1859), 2. Klarnet Konçertosu Mi bemol majör op. 57'yi de tıpkı 1. Konçerto'su gibi klarnetçi Johann Simon Hermstedt (1778–1846) için besteledi. Spohr 1805'ten itibaren Gotha'da konzertmeister olarak çalışıyordu ve ikisi 1808/09 kışında tanıştı. Hermstedt o dönemde Sondershausen Dükü'nün nefesli topluluğunun yöneticisiydi ve Heinrich Joseph Baermann'ın yanında çağının en iyi klarnetçilerinden biriydi. 1809 sonbaharındaki bir konser turnesinde müzik eleştirmenleri, onun hem içten (seelenvoll) icrasını hem de zorlamasız bir hafiflik, kesinlik ve berraklıkla kendini gösteren teknik kusursuzluğunu övmüştü.

Haziran 1809 tarihli bir mektupta Spohr, Hermstedt'e 2. Klarnet Konçertosu'nu o yılın sonbaharı için yazmayı vaat etti; ancak eserin daha 1809'da başlandığını doğrulayan bir kaynak yoktur. Spohr'un (ancak 1847'den itibaren yazdığı) anılarındaki kendi anlatısı, besteciye çalışmaya ancak 1810 ilkbaharında başladığını düşündürür. O sırada, 20–21 Haziran 1810'da Frankenhausen'de yapılacak bir müzik festivalinin yönetimi ona teklif edildi. Spohr şöyle yazar: "Yeni başladığım işi [Der Zweikampf mit der Geliebten operası] bir süre bir yana bırakmam gerekti; çünkü Hermstedt festival için ona yeni bir klarnet konçertosu yazmam için ısrarla rica etti. İşimden ayrılmak istemesem de, ikna oldum ve onu Hermstedt'in benim yönetimimde çalışabileceği kadar erken tamamladım." Buna göre Spohr konçertoyu, festivalin yönetimini üstlenme kararını verdikten sonra —yani belki de Nisan ve Mayıs 1810'da— bestelemiş olmalıdır.

Prömiyer, 21 Haziran 1810'da, festivalin ikinci günü, aralarında Spohr'un İki Keman için Çifte Konçerto op. 48'i ve Beethoven'ın 1. Senfonisi'nin de bulunduğu büyük bir orkestra konserinde gerçekleşti. Ernst Ludwig Gerber'in Allgemeine Musikalische Zeitung'daki ayrıntılı yazısı, festivalin ilk günü Spohr'un yaklaşık 100 çalgıcı ve 100'ü aşkın koristle seslendirilen Haydn'ın "Yaratılış" oratoryosunu "kâğıt rulosuyla yönetmesini" övmekle kalmaz, yeni Klarnet Konçertosu'nun da "türünün kuşkusuz en kusursuz sanat eserlerinden biri" olduğunu belirtir (22 Ağustos 1810, sütun 754). Ayrıca "konçertan çalgının büyük ve parlak işlenişi ile her sesin —hatta timpaninin bile— âdeta obligat olduğu son derece özgün orkestra eşliği" vurgulanır. Eleştirmenin en çok beğendiği "üçüncü, polonez tarzı bölüm"dür; burada "ustaca yazılmış soloların parıltısına mı, yoksa kusursuz işlenmiş tutti bölümlerine mi daha çok hayran olunacağı belirsiz kalır." Yazıya göre konçertonun icrası büyük bir seyirci başarısı kazandı.

Tıpkı 1. Klarnet Konçertosu gibi Spohr, Hermstedt ile bu 2. Konçerto'yu da —kendisine yeni bir konçerto besteleyene dek— münhasıran çalabilmesi konusunda anlaşmıştı; bu yüzden baskı bir süre ertelendi. 1. ve 2. Konçerto'nun bestelenişi arasında yalnızca bir yıl olduğu hâlde (1809'da bestelenen 1. Konçerto 1812'de basıldı), 2. Konçerto'nun doğuşu ile baskısı arasında on yılı aşkın süre geçti.

Spohr, yayım olasılığını ilk kez 19 Nisan 1821'de yayıncı Carl Friedrich Peters'e yazdığı mektupta dile getirdi; 2. Konçerto'yu "başka hiçbir klarnetçinin şimdiki hâliyle çalamayacağı" için diğer icracılar için "çok basitleştirmeyi" düşünüyordu. Planlar birkaç ay sonra somutlaştı; gravür ve baskı 1821/22 kışı ve ilkbaharında yapılmış olmalıdır, öyle ki C. F. Peters 29 Mayıs 1822'de yeni çıkan eserin bir nüshasını Spohr'a gönderebildi — eserin hacminden ve bunun satışı güçleştireceğinden yakınmadan da edemedi. Solo ve orkestra partilerinin hazırlanış ve düzeltisine Spohr'un ne ölçüde katıldığı, günümüze ulaşan az sayıda kaynaktan anlaşılmaz (o dönemin âdeti gereği ne bir piyano redüksiyonu ne de bir partisyon basıldı). Haziran 1822'de Spohr, başlık sayfasındaki baskı hatalarını ve eserin yer yer yanlış biçimde "opus 53" olarak numaralandırılmasını yayıncıya bildirdi; bu da bestecinin baskı öncesi düzelti aşamasına doğrudan katılmadığını gösterir. Edisyonun çıkışı artık başka klarnetçilere de konçertoyu çalma olanağı verdi; ancak Allgemeine Musikalische Zeitung'daki konser yazılarına göre, en azından 1820'lerde Spohr'un do minör 1. Konçerto'su klarnetçilerce daha sık çalınmış görünmektedir.

Edisyonun sonundaki Bemerkungen'de, kullanılan kaynaklara ve nota metnine dair daha ayrıntılı bilgi bulunur. Editör ve yayınevi, kaynak kopyalarını nazikçe sağlayan tüm kütüphanelere; ayrıca kaynaklara ilişkin sorularda yardımcı olan Karl Traugott Goldbach'a (Spohr-Museum Kassel) ve Viyana partisyon kopyası hakkında değerli bilgiler veren Otto Biba'ya (Archiv der Gesellschaft der Musikfreunde in Wien) içtenlikle teşekkür eder.

Ullrich Scheideler — G. Henle Verlag / Breitkopf & Härtel (Berlin, Sonbahar 2018)