Schumann'ın kendi ifadesine göre 1849, besteci kariyerinin en verimli yılıydı. Ailesiyle Aralık 1844'ten beri yaşadığı Dresden'deki son tam yılıydı. Mayıs ayında, ayaklanmacılar ile Saksonya ve Prusya birlikleri arasındaki şiddetli çatışmalardan kaçınmak için önce yakındaki Maxen'e, sonra Kreischa'ya kaçmıştı. O ve Clara siyasi kargaşayı gazetelerden büyük bir ilgiyle izlese de, o yılki eserleri —Dört Marş op. 76 ve "Verzweifle nicht" (Umutsuzluğa Düşme) op. 93 moteti dışında— bu olaylardan pek iz taşımaz. Clara bile, Mayıs 1849'daki günlüğünde, "dış dünyanın dehşetlerinin onun iç dünyasındaki şiirsel duyguları bu denli zıt bir biçimde uyandırmasını tuhaf buldu."

Yine de Üç Fantazi Parçası (op. 73), otograf partisyondaki tarihlere göre, 12 ve 13 Şubat 1849'da bestelenmişti. Beş gün sonra Schumann ev hesap defterine şunu not düştü: "Sabah, klarnet parçalarının Kotte ile provası" — Kotte, Dresden'deki Kraliyet Orkestrası'nın solo klarnetçisiydi.

Parçaların üslupça nereye konacağı konusunda görüşler ayrılır. Kimileri, o yılın pek çok başka eserinde (op. 67, 69, 75, 91 koro Romansları ve Baladları, Gençlik için Lied Albümü op. 79, Dört El için On İki Parça op. 85 ve piyano eşlikli öteki düolar: korno için Adagio ve Allegro op. 70, obua için Romanslar op. 94, viyolonsel için Halk Üslubunda Beş Parça op. 102) olduğu gibi, bunlarda da mahremiyete bir çekiliş ve her türlü virtüöz gösterişten kesin bir kopuş görür; kimileri ise op. 73 parçalarının, verveleri ve yoğunluklarıyla tam tersine bu eserlerin karşıtı olduğunu ileri sürer. Her hâlükârda parçalar halk tarafından çabucak çok sıcak karşılandı. Schumann o sırada kamusal beğeninin zirvesindeydi. Louis Ehlert Kasım 1849'da şöyle yazdı: "Beethoven klasik çağın sanat doruğuysa, Robert Schumann da modern çağ bilincimizin vücut bulmuş hâli olmuştur… Yaratıcı gücü öylesine muazzam, son yıllarda bize her türden eseri öyle bol bir biçimde sundu ki, Almanya'nın pek çok yerinde çoktan yeterince tanınıyor." Nitekim op. 73, yayımından kısa süre sonra, 14 Ocak 1850'de Leipzig Müzisyenler Derneği'nin bir "akşam eğlencesi"nde piyanist Dentler ve klarnetçi Müller tarafından ilk kez kamuya açık seslendirildi.

İlk baskı Temmuz 1849'da Kassel'de Carl Luckhardt tarafından yayımlandı. Schumann parçaları 14 Mart'ta, 1848'de bestelediği Erkek Korosu için Üç Özgürlük Şarkısı (WoO 4) ile birlikte ona önermişti. Luckhardt besteciye kendiliğinden başvurmuştu; büyük olasılıkla piyano eserleri beklese de Fantazi Parçaları'nı hemen kabul etti ve Schumann daha 27 Mart'ta bir elyazması gönderebildi. Schumann Mayıs 1849 sonunda provaları alıp 3 Haziran'da geri yolladı. Basım sırasında, otografda hâlâ Soiréestücke (Akşam Parçaları) diye anılan üç parçanın başlığı değişti. Bu ilk baskıya otograf değil, bugün kayıp, büyük olasılıkla bir kopyacı tarafından hazırlanmış bir kopya kaynaklık etti; Schumann bu kopyada belirgin değişiklikler yaptığından, baskı otograftan pek çok noktada ayrılır. Büyük olasılıkla yayıncının isteğiyle ilk baskının başlık sayfasına "(ad libit. Violine od. Violoncell)" eklendi ve bu çalgılar için ayrı partiler iliştirildi. Schumann'ın bu iki yaylı partiyi kendisinin gözden geçirip geçirmediği bilinmese de, onları kabul edip onayladığından kuşku yoktur. Bir günlük kaydı, Clara Schumann'ın 9 Mart 1852'de Leipzig'de Prens Reuss'un evindeki bir akşam yemeğinin ardından üç parçayı kemancı Ferdinand David ile çaldığını aktarır.

Fantazi Parçaları op. 73 çabucak sevildi; yayınevi kısa süre sonra üç parçayı ayrı baskılar hâlinde ve dört el piyano (1851, Friedrich Gustav Jansen) ile solo piyano (1857, J. B. Krall) düzenlemeleriyle de yayımladı. Kaynaklarda bulunmayan ama müzikal açıdan gerekli ya da benzeşim yoluyla haklı görülen işaretler parantez içine alınmıştır. Kaynaklar ve değerlendirilmelerine ilişkin ayrıntılı bilgiler cildin sonundaki Açıklamalar bölümündedir.

Ernst Herttrich — Remagen, İlkbahar 2005 · G. Henle Verlag