1-3 Taksit"Küçük" Re majör Keman Konçertosu'nun, "büyük kardeşi" K. 218'in gölgesinde kalmaya hiç ihtiyacı yoktur. Yalnızca icracının tekniğini zorlamakla kalmaz, aynı zamanda birinci sınıf bir başyapıttır. Henle'nin bu edisyonu, solo partisinin metne bağlılığı ve çalması kolay ama tınısı dolgun piyano redüksiyonuyla öne çıkar.
Henle, 2003'te Mozart'ın Birinci Konçertosu'nu (K. 207) yayımladığından bu yana kataloğu beş keman konçertosunun tümünü ve üç tekil bölümü kapsar. Bu edisyonda Urtext metni ve önsöz Wolf-Dieter Seiffert'e; solo partinin parmak/yay düzeni, kadanslar ve girişler (Eingänge) Kurt Guntner'e; iyi tınlayan piyano redüksiyonu ise Siegfried Petrenz'e aittir.
Mozart toplam beş keman konçertosu yazdı; hepsi Salzburg'da doğdu. İlki —Mozart'ın genel olarak ilk çalgı konçertosu— 1773'te, diğerleri 1775'in ikinci yarısında ortaya çıktı. Mozart'ın kendisinin de üstün bir kemancı olduğu bilinir; ancak konçertoları kendisi için mi yoksa Salzburg sarayının başka kemancıları için mi (örneğin Antonio Brunetti) yazdığı açık değildir. Mozart ailesinin yazışmaları, hem Mozart'ın hem de Brunetti'nin bu eserleri seslendirdiğini kesin biçimde gösterir.
Beş konçertonun tümü ancak bestecinin ölümünden sonra basıldı ve başlangıçta yaygın biçimde dağıtılmadı; bugün ise kuşkusuz her kemancının standart dağarcığına aittir. K. 211, olağan hızlı-yavaş-hızlı düzenini izler ve yaklaşık yirmi dakika sürer. Edisyonun tek kaynağı, günümüze eksiksiz ve genelde okunaklı biçimde ulaşan otograf partisyonlardır (No. 1–4 Krakov'daki Biblioteka Jagiellońska'da, No. 5 Washington'daki Library of Congress'te saklanır).
Mozart toplam beş keman konçertosu yazdı; hepsi Salzburg'da doğdu. İlki —Mozart'ın genel olarak ilk çalgı konçertosu— 1773'te, diğerleri 1775'in ikinci yarısında ortaya çıktı. Mozart'ın kendisinin üstün bir kemancı olduğu bilinir; ancak konçertolarını kendi kullanımı için mi yoksa Salzburg sarayının Antonio Brunetti gibi başka kemancıları için mi bestelediği belirsizdir. Her durumda, Mozart ailesinin yazışmaları hem Mozart'ın hem de Brunetti'nin bu eserleri çaldığını açıkça ortaya koyar. Beş konçertonun tümü ancak bestecinin ölümünden sonra basıldı ve başlangıçta hiçbiri özellikle geniş bir dağıtıma ulaşmadı; bugün ise kuşkusuz her kemancının standart dağarcığına aittir.
Edisyonumuzun tek kaynakları, eksiksiz ve genel olarak okunaklı yazılmış otograf partisyonlardır; bunlar hâlihazırda Krakov'daki Biblioteka Jagiellońska'da (No. 1–4) ve Washington'daki Library of Congress Müzik Bölümü'nde (No. 5) bulunur. Editoryal sorunlar az sayıdadır ve geçtikleri yerde ele alınmıştır. Yanlışlıkla atlanan ama müzikal nedenlerle gerekli olan işaretler, editör tarafından parantez içinde eklenmiştir. Ekteki solo keman partisi, Kurt Guntner'in icra işaretlerini, önerilen kadansları ve girişleri (Eingänge), ayrıca yine parantez içinde birkaç ek bağ (slur) içerir. Siegfried Petrenz'in piyano redüksiyonu, orkestra yazısına sıkı sıkıya bağlı bilinen redüksiyonlardan belirgin biçimde ayrılan, dolgun ama aşırı zorlayıcı olmayan bir piyano dokusu üretmeyi amaçlar.
Mozart'ın staccato'yu belirtmek için nokta ile çizgi arasında yaptığı ayrım, keman konçertolarının otograflarında özellikle belirgindir ve edisyonumuzda özenle gözetilmiştir. Genel olarak Mozart çizgiyi (dağarcığında bulunmayan "kama/Keil" ile karıştırılmamalı) bağlarla çevrili tekil notalarda, noktayı ise art arda gelen birkaç notada kullanır. Yazısı hızlandıkça noktalar çizgi biçimini alma eğilimindedir. Bu iki işarete, notasyondaki görünümlerinin ötesinde bir icra farkı atfetmek istenirse, çizgiyle işaretlenmiş notalar hiçbir biçimde özellikle vurgulanmamalı; bunun yerine, gerekirse yay yönünü değiştirerek, çevredeki bağlı notalardan açıkça ayrılmalıdır.
Wolf-Dieter Seiffert — İlkbahar 2003 · G. Henle Verlag
Mozart, her türde başyapıtlar üretmiş ender bestecilerden biridir. Erken yıllarında çıktığı konser turnelerinde (Londra, Mannheim, İtalya, Paris) edindiği çok çeşitli müzikal izlenimleri gençliğinde özümsemiş; bunlar, sonraki kusursuz müzikal dilinin önkoşulunu oluşturmuştur.