Beethoven - Piano Sonata No.3 in C major

Beethoven, Ludwig van

NC-01-3198

5,0 (0 Yorum)

FiyatıKDV Dahil
1.305,00 TL
1-3 Taksit
Havale / EFTKDV Dahil
1.239,75 TL
24 saat içerisinde kargoya verilir

Eser Hakkında

Ludwig van Beethoven

Piyano Sonatı No. 3 Do Majör op. 2 No. 3 (Perahia-Edisyonu)

HN 1222 ISMN 979-0-2018-1222-9 Editörler: Murray Perahia (parmak) & Norbert Gertsch 38 sayfa (V+33) 23,5 × 31,0 cm

Beethoven'ın op. 2 üç piyano sonatı, bestecinin bu türden opus numarası verdiği ilk eserlerdir; böylece müzik dünyasına onlara atfettiği özel önemi duyurmuş oldu. Bunları Viyana'daki ilk yıllarında yazdı ve op. 1 piyano üçlüleriyle birlikte, çağının en önemli bestecilerinden biri olarak ününü pekiştirdiler. Zorluk ve virtüozite bakımından artan bir sırayla düzenlenen bu üç sonat — her biri küçük birer başyapıt — arasında bu büyük ölçekli Do majör Sonat, sırasıyla Allegro con brio ve Allegro assai olarak işaretlenmiş hızlı dış bölümleriyle dikkat çeker.

Bu bölümler, deneyimli icracılardan bile hatırı sayılır bir virtüozite talep eder; her şey yolunda giderse dinleyici hayran kalır! Murray Perahia'nın parmak numaraları, bu eserleri onlarca yıl icra etme deneyiminden süzülmüştür ve piyano repertuvarının bu kilometre taşlarına yeni bir yaklaşım sunar. Urtext Edisyon, karton kapak; solo piyano.

Tarih ve Müzikal Arka Plan

Haydn'a İthaf — Viyana, 1795/96

Beethoven'ın op. 2 Piyano Sonatları Mart 1796'da, Viyana'daki ilk yayıncısı, başarılı aile şirketi Artaria & Comp. tarafından yayımlandı. Skiçler, sonatların 1794/95'te, bir yıl önce not edilen fikirlere dayanılarak işlendiğine işaret eder; Beethoven ayrıca yaklaşık on yıl önce yazdığı Do majör Piyano Dörtlüsü WoO 36 No. 3'ün ilk bölümünden malzemeyi bu Do majör Sonat'ın (No. 3) ilk bölümüne aktardı. Sonatların tam otografı, dönemin âdeti gereğince gravür nüshası ve mülkiyet belgesi olarak yayıncıya verildi ve o zamandan beri izi sürülememektedir.

Opus 2, Beethoven'ın 1792 sonunda Viyana'ya gelişinden Haydn'ın Ocak 1794'te İngiltere'ye gidişine dek kompozisyon dersi aldığı Joseph Haydn'a (1732–1809) ithaf edilmiştir. Beethoven'ın öğrencisi ve dostu Ferdinand Ries'in aktardığına göre Haydn, Beethoven'ın ilk eserlerinin başlığına "Haydn'ın öğrencisi" yazmasını istemiş; Beethoven ise "Haydn'dan birkaç ders aldığını ama ondan hiçbir şey öğrenmediğini" söyleyerek bunu reddetmiştir. Yine de Haydn, Beethoven'ı Aralık 1795 ve Ocak 1796'daki akademilere davet etti; dolayısıyla Mart 1796'da yayımlanan sonatların ithafı, öğretmen ve hâmi Haydn'a özel bir teşekkür olarak okunabilir.

İçindekiler

Piyano Sonatı No. 3 Do Majör

Op. 2 No. 3
Bölüm
Tonalite
Tempo
I
Allegro con brio
Do Majör
—
II
Adagio
Mi Majör
—
III
Scherzo. Allegro
Do Majör
—
IV
Allegro assai
Do Majör
—
Performans Kaydı
Tam Kayıt — Eksiksiz Performans
Sonat No. 3 Do majör op. 2 No. 3 · Daniel Barenboim, piyano · EuroArts
Yayınevi Önsözü ve Performans Notları
🇹🇷 Türkçe Çeviri — G. Henle Verlag Önsözü

Ludwig van Beethoven'ın (1770–1827) op. 2 Piyano Sonatları Mart 1796'da, Viyana'daki ilk yayıncısı, başarılı aile şirketi Artaria & Comp. tarafından yayımlandı. Aynı yayınevi, Beethoven'ın Mozart'ın Le Nozze di Figaro'sundan "Se vuol ballare" üzerine Keman ve Piyano için Varyasyonları'nı (WoO 40) daha Temmuz 1793'te basmıştı. Bu varyasyonlar bestecinin ilk Viyana yayınıydı ve başlık sayfası, Beethoven'ın bir bestesine verilen ilk eser numarasını taşıyordu: "Oeuvre I". Ne var ki bu numaralandırma kalıcı olmadı.

1793 öncesinde Beethoven yalnızca birkaç parça yayımlayabilmişti. Besteci, opus numaralarını gerçekten önemli eserlere saklamak istediği için popüler varyasyon dizilerini bundan böyle yalnızca "Nro 1" vb. diye numaralandırdı. Opus 1, 1794/95'te bestelenen üç Piyano Üçlüsü'ne verildi; ardından, kısa süre öğretmeni olan Joseph Haydn'a ithaf edilen üç Piyano Sonatı op. 2 geldi. Böylece op. 2 sonatları, Beethoven'ın bu türde yayımladığı ilk eserler olmasa da, bir opus numarasına layık gördüğü ilk sonatlardır; bugünkü sayımda 1'den 3'e kadar numaralanırlar.

Çok sayıda belge, Beethoven'ın eserlerinin yayına hazırlanışıyla — hatta sonrasında da — yoğun biçimde ilgilendiğini gösterir. Op. 2 sonatlarının basımına ilişkin benzer mektup tanıklıkları bulunmasa da, baskı plakalarının farklı aşamalarını gösteren ve yer yer yoğun düzeltme çalışmalarını belgeleyen çok sayıda prova mevcuttur; bunların arasında kuşkusuz bizzat Beethoven tarafından ya da doğrudan onun etkisiyle düzeltilmiş iki nüsha vardır. Bununla birlikte edisyon için bir otografın bulunmaması büyük bir eksikliktir; Beethoven'ın elinden op. 2'ye dair yalnızca skiçler kalmıştır. Bu skiçler, sonatların 1794/95'te işlendiğine işaret eder; besteci ayrıca yaklaşık on yıl önce yazdığı Do majör Piyano Dörtlüsü WoO 36 No. 3'ten pasajları No. 1'in yavaş bölümüne ve No. 3'ün ilk bölümüne aktardı.

Beethoven'ın op. 2'si, 1792 sonunda Viyana'ya gelişinden Haydn'ın Ocak 1794'te İngiltere'ye gidişine dek kompozisyon dersi aldığı Joseph Haydn'dan (1732–1809) başkasına ithaf edilmemiştir. Ferdinand Ries'in aktardığına göre Haydn, Beethoven'ın ilk eserlerinin başlığına "Haydn'ın öğrencisi" yazmasını istemiş; Beethoven ise Haydn'dan "birkaç ders aldığını ama hiçbir şey öğrenmediğini" söyleyerek reddetmiştir. Yine de 1794/95'te ilişkileri bozulmamış görünür; Haydn sonunda Beethoven'ı 18 Aralık 1795 ve 8 Ocak 1796'daki bir akademiye bir piyano konçertosuyla (op. 15 ya da 19) davet etti. Beethoven ayrıca 1795'te yeni sonatları Prens Lichnowsky'nin ev sahipliğindeki özel bir konserde Haydn'a bizzat çaldı. Böylece Mart 1796'da yayımlanan sonatların ithafı, öğretmen ve hâmi Haydn'a özel bir teşekkür olarak görülebilir.

Norbert Gertsch · Murray Perahia — G. Henle Verlag (Münih · Londra, Sonbahar 2018)

Besteci Hakkında
Ludwig van Beethoven

Ludwig van Beethoven

Hiçbir besteci, hemen ardından gelen kuşaklardan günümüze dek Beethoven kadar derin ve kalıcı bir etki bırakmamıştır. Çalgısal müziği, özellikle senfonileri, 19. yüzyıl boyunca senfonik besteciliğin ölçütü oldu. Müziğinin olağanüstü yüksek düzeyi ve serbest besteci olarak göreli bağımsızlığı, onun “tüm zamanların en büyük bestecisi” olarak nitelenmesine yol açmıştır.

Yaşam Kronolojisi

1770
17 Aralık'ta Bonn'da vaftiz edildi, dolayısıyla muhtemelen 16 Aralık'ta, seçici prensin saray şapelinde tenor olan Johann van Beethoven'ın oğlu olarak doğdu. İlk müzik eğitimini babasından aldı.
1778
İlk halka açık konseri.
~1780
Yardımcı saray orgcusu Christian Gottlob Neefe ile müzik eğitimi; Neefe 1783'te onu Cramer'in “Magazin der Musik”inde ikinci bir Mozart olarak tanıttı.
1782
Edebî ilgisinin uyandığı Breuning ailesiyle tanışma. İlk yayını: Dressler'in bir Marşı üzerine do minör Piyano Varyasyonları WoO 63.
1783
Saray şapelinde klavsenci; 1784'te saray orgcusunun yardımcısı.
1787
Viyana'ya yolculuk. Burada büyük olasılıkla Mozart'la tanışır ve ondan birkaç ders alır. Kısa süre sonra verem hastası annesinin yanına dönmek zorunda kalır.
1792
İkinci kez Viyana'ya gider ve yaşamının sonuna dek orada kalır. Kont von Waldstein onu şu ünlü sözlerle yolcu eder: “Durmak bilmez bir çalışkanlıkla Haydn'ın elinden Mozart'ın ruhunu alacaksın.” Viyana'da Haydn, Albrechtsberger, Schuppanzigh ve Salieri ile çalışır. Soylular arasında olağanüstü tanınırlık ve mali destek kazanır; ilk Viyana yayınları (piyano sonatları op. 2 dâhil) daha şimdiden ileriye atılan, süreç odaklı üslubunu taşır.
1796
Ününü pekiştiren Prag, Berlin, Leipzig ve Dresden konser turneleri.
1798
do minör Piyano Sonatı “Pathétique” op. 13.
1798–1800
Yaylı dörtlüler op. 18.
1799/1800
Do majör 1. Senfoni op. 21.
1795/1800
Do majör 1. Piyano Konçertosu op. 15.
1800–01
“quasi una fantasia” piyano sonatları op. 27; Ay Işığı Sonatı op. 27 No. 2 dâhil.
1801
Re majör 2. Senfoni op. 36'nın bestelenmesi (1802'ye dek). Si bemol majör 2. Piyano Konçertosu op. 19'un yayımı.
1801/02
Başlayan işitme kaybının yol açtığı, “Heiligenstadt Vasiyeti”nde belgelenen bunalım. Bundan sonra bestelerinde kendi deyişiyle “Yeni Bir Yol”a girer; piyano sonatları op. 31 (Fırtına dâhil), varyasyonlar op. 34 ve 35 ve Mi bemol majör 3. Senfoni “Eroica” op. 55'te görülür: gelişmiş yapısal işleyiş ve Barok tekniklerin kullanımı.
1803–10/12
Yaratıcılık coşkusu; “kahramanlık dönemi”. 3–8. Senfoniler (op. 55, 60, 67, 68, 92, 93); 3–5. Piyano Konçertoları (op. 37, 58, 73); Re majör Keman Konçertosu op. 61; Üçlü Konçerto op. 56; Razumovski dörtlüleri op. 59, Arp Dörtlüsü op. 74, “serioso” op. 95; “Hayalet” Trio op. 70; Waldstein op. 53, Appassionata op. 57, “Les Adieux” op. 81a sonatları; Do majör Ayin op. 86 ve “Fidelio” operası (op. 72).
1808/09
Kassel sarayında Birinci Kapellmeister olma teklifini reddeder; hamileri Arşidük Rudolph, Prens Kinsky ve Prens Lobkowitz ona benzer bir yıllık maaş sağlar.
1811/12
Teplitz kaplıcasına gider, orada Goethe ile tanışır. 1812'de kimliği hâlâ belirsiz olan “ölümsüz sevgili”ye mektup.
1814
mi minör Piyano Sonatı op. 90; “Fidelio”nun üçüncü sürümü. 7. ve 8. Senfonilerle olağanüstü başarılı konser. Yine de para değer kaybı ve kesilen ödeneklerle mali bunalım.
1815
Kardeşi Caspar Carl'ın ölümü ve yeğeni Karl'ın vesayeti için yıllarca sürecek mücadelenin başlaması.
1816
“An die ferne Geliebte” şarkı döngüsü op. 98; La majör Piyano Sonatı op. 101.
1817–18
Si bemol majör Hammerklavier Sonatı op. 106.
1818
Artan işitme kaybı nedeniyle konuşma defterleri tutmaya başlar.
1819–23
Missa solemnis op. 123.
1819/23
Diabelli Varyasyonları op. 120.
1820
Mi majör Piyano Sonatı op. 109, biçimlerin sınırlarını aşan, uç perde bölgeleri, ileri armoniler ve füg gibi kontrpuan biçimlerine eğilim gösteren görkemli geç döneminin başlangıcıdır; oda müziğindeki ezoterizmin karşısında 9. Senfoni'nin anıtsallığı durur.
1821/22
La bemol majör Piyano Sonatı op. 110 (son bölümde füg) ve do minör op. 111 (iki bölüme indirgeme).
1822–26
Yaylı dörtlüler op. 127, 130, 131, 132, 135 ile başlangıçta op. 130'un son bölümünü oluşturan Grosse Fuge op. 133.
1823/24
Tür tarihinde ilk kez vokal bölümler içeren (Schiller'in “Neşeye Övgü”sü) re minör 9. Senfoni op. 125'in tamamlanması. Tüm zamanların en ünlü ve en sık çalınan senfonisi olacaktır.
1827
26 Mart'ta Viyana'da ölümü.

Kaynak: Reclam – Komponisten-Porträts (Elisabeth Schmierer)