Beethoven, Piyano ve Korno Sonatı op. 17'yi, döneminin en ünlü korno virtüözü Giovanni Punto'nun (Johann Wenzel Stich) 18 Nisan 1800'de Viyana Hofburg Tiyatrosu'nda verdiği bir konser için yazdı. Solo parti, Punto'ya olağanüstü becerilerini sergileme fırsatı verecek biçimde tasarlanmıştı; bu yüzden doğal kornoda ancak az sayıda profesyonel virtüöz tarafından çalınabiliyordu.
Eserin başarıyla yayılması için alternatif bir kadro gerekti: Mart 1801'de Viyanalı yayıncı Tranquillo Mollo'da çıkan özgün baskı — bu edisyonun tek kaynağı — korno partisinin yanına bir viyolonsel partisi de ekler. Carl Czerny'nin tanıklığına göre bu düzenleme bizzat besteciye aittir. Bu Henle Urtext baskısı Armin Raab'ın editörlüğünde hazırlanmıştır; hem korno hem viyolonsel için kullanılabilir.
Eser, 1800'de, çağının efsanevi kornistası Giovanni Punto için bestelendi; rivayete göre Beethoven onu konser gününe çok yakın bir zamanda yazdı ve prömiyerde piyanoyu kendisi çaldı. Üç bölümlü (Allegro moderato – Poco adagio, quasi andante – Rondo: Allegro moderato) parlak, neşeli bir eserdir ve klasik korno dağarının köşe taşlarından biridir.
Doğal kornonun teknik sınırları eserin yayılmasını zorlaştırdığından, viyolonsel için alternatif bir parti hazırlandı; bu, eserin oda müziği dağarında geniş bir kabul görmesini sağladı. Henle baskısı, Beethoven Bütün Eserler Edisyonu'nun (1993) metnini esas alır.
Beethoven, Piyano ve Korno Sonatı'nı, çağının en ünlü korno çalıcısı Giovanni Punto'nun (Johann Wenzel Stich) 18 Nisan 1800'de Viyana Hofburg Tiyatrosu'nda verdiği bir konser vesilesiyle yazdı. Solo partinin yazımı, Punto'ya özel becerilerini sergileme olanağı vermeliydi; bunun sonucunda parti, doğal kornoda ancak az sayıda profesyonel virtüöz tarafından çalınabilir nitelikteydi. Eserin başarıyla yayımlanması için alternatif bir kadro gerekli oldu. Mart 1801'de Viyanalı yayıncı Tranquillo Mollo'da çıkan özgün baskıya — bu edisyonun tek kaynağına — korno partisinin yanı sıra bir viyolonsel partisi de eşlik eder. Carl Czerny'nin tanıklığına göre bu düzenleme bizzat bestecinindir; özgün versiyona göre yapılan değişikliklerin niteliği ve kapsamı da bunu destekler.
Özgün baskı, staccato işareti olarak kural olarak nokta kullanır; ancak piyano partisinin üç yerinde çizgiler bulunur (I. bölüm, ölçü 147, 154–157; III. bölüm, ölçü 136). Açıkça vurgu işareti olarak düşünülen bu çizgiler, bu Urtext baskısında kama (I) olarak verilmiştir — gerçi bu ayrımın Beethoven'a dayandığı (örneğin nota dizicisinin keyfî bir kararı olmadığı) kanıtlanamasa da. Özgün baskıdan farklı olarak, staccato için standart işaret olarak nokta değil, dikey çizgi (U) seçilmiştir. Bu, kayıp otografın yazım görünümünün bir yeniden kurulması olarak anlaşılmalıdır: Beethoven kısalık işareti olarak daima çizgi yazardı.
Parantez içindeki işaretler kaynakta yoktur. Daha fazla ayrıntı için, nota metnimizin alındığı yeni Bütün Eserler Edisyonu'nun Kritik Raporu'na bakınız (Beethoven. Werke, Bölüm V, Cilt 4: Klavye ve Bir Çalgı için Eserler. G. Henle Verlag, Münih 1993).
Bonn, Yaz 1994 — Armin Raab · G. Henle Verlag
Hiçbir besteci, hemen ardından gelen kuşaklardan günümüze dek Beethoven kadar derin ve kalıcı bir etki bırakmamıştır. Çalgısal müziği, özellikle senfonileri, 19. yüzyıl boyunca senfonik besteciliğin ölçütü oldu. Müziğinin olağanüstü yüksek düzeyi ve serbest besteci olarak göreli bağımsızlığı, onun “tüm zamanların en büyük bestecisi” olarak nitelenmesine yol açmıştır.
